Damy radę

Niektórzy powiadają: Kulturystyka nie jest dobra dla serca, gdyż powoduje jego powiększenie, podwyższa ciśnienie krwi i wcale nie zwiększa maksymalnego wykorzystania tlenu
Tak się składa, że kulturyści są zawsze przedmiotem ataków, gdyż wielu ludzi ciągle nie traktuje kulturystyki ani jako sportu ani jako wartościowego sposobu zwiększenia sprawności fizycznej. A przecież kulturystyka jest w rzeczywistości jednym i najlepszym ćwiczeniem sprawnościowym.

Układ krążenia

- Serce zawodników jest większe niż zwykłych ludzi.
- Kulturyści mają grubszą ścianę lewej komory serca niż zawodnicy uprawiający sporty aerobowe i ludzie o siedzącym trybie życia.
- Skurczowe ciśnienie krwi u kulturystów przejściowo bywa wyższe niż u innych osób, ale rozkurczowe jest u nich prawidłowe lub wolniejsze
- Minutowa pojemność serca u kulturystów innych sportowców jest większa niż u ludzi o siedzącym trybie życia.
- Stężenie cholesterolu całkowitego triglicerydów jest mniejsze u kulturystów, kulturystów profil cholesterolu jest u nich korzystniejszy niż u osób o siedzącym trybie życia.
- Maksymalne zużycie tlenu u kulturystów jest większe niż u osób o siedzącym trybie życia.

Serca kulturystów i innych sportowców są powiększone z dwóch głównych powodów:
Wielu sportowców (przede wszystkim uprawiających sporty aerobowe, jak biegacze na nartach lub maratończycy) ma większe serca z powodu zwiększonej pojemności komór (zwanej pojemnością wypełniania). Serce takich sportowców, u których tętno jest wolniejsze, pompuje więcej krwi podczas każdego skurczu. Zjawisko to określa się mianem zwiększonej pojemności wyrzutowej. Jeśli serce bije wolniej, a jednocześnie wyrzuca większą objętość krwi do krwiobiegu, to jest wydajniejsze i zdrowsze.
Drugim powodem zwiększania się wymiarów serca wskutek uprawiania sportu jest zgrubienie lewej komory serca. Jest to zjawisko częstsze u typowych sportowców anaerobowych, jak: zapaśników, ciężarowców i kulturystów. U wielu z nich czynność serca i pojemność wyrzutowa też są większe niż zwykle, co sprawia, że podczas jednego skurczu serca więcej krwi dostaje się do krwiobiegu.

Czynność pracy serca u sportowców jest wolniejsza (określa się to mianem bradykardii). Prawidłowo serce kurczy się 72 razy na minutę u mężczyzn i 80/min u kobiet. Czynność pracy serca u kobiet jest szybsza, gdyż mają one mniej hemoglobiny przenoszącej tlen. Ich serca biją szybciej, gdyż w ten sposób wyrównują niedobór.
U dobrze wytrenowanych sportowców czynność serca może wynosić tylko 35-40 uderzeń na minutę. Ogólnie, serca pracujące wolniej są zdrowsze, gdyż pompują więcej krwi podczas każdego skurczu: Zaraz po obudzeniu należy sprawdzić tętno, aby znaleźć spoczynkową częstość serca.

Kulturystyka zawiera elementy siłowe (mniej powtórzeń) i wytrzymałościowe (szybsze powtórzenia. krótsze odstępy między poszczególnymi ćwiczeniami). Nie podwyższa ciśnienia krwi. Jednak skurczowe ciśnienie krwi u kulturystów może być nieco wyższe od prawidłowego, gdyż są więksi, ciężsi i bardziej umięśnieni. Ponadto wiele rękawów aparatów do mierzenia ciśnienia nie nadaje się do stosowania wtedy, gdy obwód ramienia jest większy od 3 cm, co daje fałszywe, zwiększone wyniki pomiaru.

Krążenie, cholesterol

Nowe dane wskazują, że ćwiczenia fizyczne, tryb życia oraz dieta i odpowiednie odżywki mogą zmniejszyć tworzenie się tzw. blaszek miażdżycowych w ścianach naczyń krwionośnych. Ćwiczenia fizyczne powodują zmniejszenie tworzenia się naczyń włosowatych, powstawania krążenia obocznego oraz zwiększają stosunek naczynia włosowate - włókna mięśniowe w mięśniu sercowym. Ćwiczenia wytrzymałościowe zwiększają zdolność do dostarczania tlenu pracującym komórkom aż o 15-20%, a kulturystyka jeszcze o 4-8%.

Ćwiczenia fizyczne zmniejszają stężenie cholesterolu, choć ważniejsza w tym przypadku jest dieta. Kulturyści stosują dietę uboższą w tłuszcze i cukry, a więc stężenie cholesterolu i triglicerydów jest u nich dobre (pod warunkiem, że nie stosują sterydów). Przede wszystkim trening zwiększa stężenie korzystnych lipoprotein o dużej gęstości (HDL), a zmniejsza stężenie niebezpiecznych lipoprotein o małej gęstości (LDL).

Tags: Sport i Turystyka, Zdrowie i Uroda autor mzar
No Comments »

Teresa Pągowska zawsze zdradzała nieprzeciętną wrażliwość na barwy. W drugiej połowie lat 50. większy nacisk kładła na ekspresyjne wartości barwy. Tendencja ta znalazła rozwinięcie w kompozycjach z lat 60., powstałych w dużej mierze pod wpływem P. Potworowskiego, z którym zawarła znajomość i współpracowała w latach pracy w gdańskiej PWSSP.
W przeciwieństwie do Potworowskiego, którego domeną był pejzaż, a z czasem wyrosłe z niego malarstwo abstrakcyjne, Pągowska skupiła się na postaci ludzkiej. Właśnie w latach 60. jej malarstwo zdominował motyw silnie zdeformowanej, traktowanej skrótowo, ludzkiej (głównie kobiecej) figury, ukazywanej często w dynamicznych układach.
Od tamtej pory postać ludzka jest w tym malarstwie obecna jako pozbawiona rysów indywidualnych zwarta, mocna sylweta (prace układają się w cykle: DNI, PRZEMOC, WNĘTRZA ZAMKNIĘTE, FIGURY MAGICZNE). Artystka chętnie operuje gwałtownymi spięciami sumarycznych kształtów oraz kontrastami plam jednolitego koloru.
Przez tę umowność odbiera bohaterom jednoznaczny charakter. Częstokroć robią oni wrażenie widm. W obrazach tych zaakcentowana jest przede wszystkim atmosfera intymnych zbliżeń (nierzadko erotycznych - INTERMEZZO, 1984).

czyje dzieła są u nas wystawiane?
Teresa Pągowska
Urodzona w 1926, zmarła 7 lutego 2007. Dyplom zdobyła w 1951 w PPWSP, gdzie studiowała malarstwo i techniki ścienne pod kierunkiem m.in. E. Wasilkowskiego.
W 1988 została profesorem. Chociaż uprawiała przede wszystkim malarstwo sztalugowe, w latach 50, podobnie jak wielu innych twórców, zajmowała się też sztuką monumentalną (STARÓWKA GDAŃSKA, 1953).
Tematyczne i formalne cechy malarstwa pozwalają zaliczyć je do interesujących zjawisk z obszaru nowej figuracji. Nie jest to twórczość schematyczna, zamknięta w określonym module, lecz pulsująca świeżością odkryć przestrzennych. Pod tym względem wyróżniają się prace monochromatyczne z lat 70. (MONOCHROMATY). Warto zwrócić uwagę na wykorzystujące motywy kompozycje powstające od lat 90. - konstruowane z lekkością, wypełnione plamami świetlistych barw (ARBUZ CZERWONY, 1996), dekoracyjne, pełne wdzięku i humoru (KOT OBSERWATOR, 1995).
Artystka wykorzystuje w nich strukturę oraz barwę niezagruntowanego płóciennego podobrazia i kreśli znaki, operując kilkoma zaledwie ruchami pędzla. Prostota form, oszczędność środków, rezygnacja z malarskiego wyrafinowania, ujawniają sumę doświadczeń, której istotę można porównać do intensywności
formuły haiku. Bohaterami tych płócien są pojedyncze elementy: jeden przedmiot.
Interesująco zaowocowało także podjęcie przez Pągowską w latach 80. tematyki religijnej (w roku 1983 otrzymała I nagrodę w konkursie na obraz z motywem Zwiastowania).
Od 1963 roku malarka należała (honorowo - w efekcie pokazu prac w paryskiej Galerie Charpentier) do grupy Realites Nouvelles i Nouvelle École de Paris. Jest laureatką nagrody nowojorskiej Fundacji im. Alfreda Jurzykowskiego (1990). Pisali o niej m.in.: Zdzisław Kępiński (w pracy z serii Współczesne malarstwo polskie, 1969) oraz Maciej Gutowski (w książce Teresa Pągowska, 1996). Okazję do nowych publikacji stanowiła rocznica 70. urodzin artystki, obchodzona w roku 2001.

czyje dzieła są u nas wystawiane?
Młodożeniec JanJeden z najwybitniejszych twórców polskiej szkoły plakatu. Autor ponad 400 plakatów, okładek książkowych. Wybitny projektant graficzny i malarz. Urodził się 8 listopada 1929 roku w Warszawie, zmarł 12 grudnia 2000 roku. Syn futurystycznego poety Stanisława Młodożeńca. W latach 1948-55 studiował grafikę i plakat w WSSP na ul. Myśliwieckiej w Warszawie (przemianowanej później na Akademię Sztuk Pięknych)
w pracowni prof. H. Tomaszewskiego, u którego uzyskał dyplom. Współpracował jako grafik z Polfilmem, Biurem Wydawniczym Ruch, KAW-em wydawnictwami PIW, Wydawnictwem Literackim oraz czasopismami: Ekran, Miesięcznik Literacki, Szpilki.
Laureat Ministra Kultury i Sztuki za twórczość z zakresie plakatu w 1969 roku. Zdobywca wielu wyróżnień w kraju i zagranicą, m.in. na 1985 - POLSKA KLASYKA W PLAKACIE, medal honorowy, na 8. MIĘDZYNARODOWYM BIENNALE PLAKATU w Warszawie w 1980 roku złoty medal w dziedzinie prac reklamowych za CEPELIADĘ 78 oraz na Biennale Plakatu w Lathi, Finlandia (1983 - I nagroda).
Był wielokrotnym laureatem konkursu Najlepszy plakat Warszawy. Młodożeniec, znany przede wszystkim jako grafik, był również świetnym malarzem. Lubił malować na niewielkich formatach (A4), prostymi technikami jak np. tempera, często na papierze zeszytowym. Jego barwne tempery to pełne życia układy plam i linii, podporządkowane zawsze jakiejś wewnętrznej dyscyplinie.
Podobnie jak w pracach na papierze, również i w obrazach nasycone plamy barwne zamykał czarny kontur, czasem pojawiały się tu i ówdzie kropki i kreski. W swoim życiorysie Jan Młodożeniec napisał:
W ostatnich latach dużo maluję. Świadomie staram się malować rzeczy uśmiechnięte, gdzie kolor jest najważniejszy, a że to są ptaszki, guziki na cześć sztuki, to moja sprawa. Marzą mi się obrazy nieprzedstawiające. Sam kolor. Każdy kolor jest dobry, aby we właściwym sąsiedztwie.
W ostatnich lata Młodożeniec malował przesycone lirycznym humorem prace, w których opowiadał o codziennym życiu z perspektywy wędrującego po świecie wróbla. Artysta identyfikował się z pospolitym wróblem i podpisywał swoje prace jako Jan Moineau, czyli Jan Wróbel.

Od chwili debiutu Pągowska Teresa brała aktywny udział w życiu artystycznym. W latach 50-54 uczestniczyła w Ogólnopolskich Wystawach Plastyki. Pokazała też swoje obrazy na Ogólnopolskiej Wystawie Młodej Plastyki w Arsenale w roku 1955.
W roku 1959 wzięła udział w Biennale Młodych w Paryżu. Już w tym czasie dała się poznać jako artystka wrażliwa przede wszystkim na dźwięczność barwy (podczas wystawy w Arsenale otrzymała nagrodę za całość prac). Cecha ta łączyła jej malarstwo z tradycją kolorystyczną, kontynuowaną przez grono pedagogów gdańskiej PWSSP,
czyli w tzw. szkole sopockiej. Współpraca z tym gronem zaowocowała też powstaniem obrazu MANIFESTACJA 1-MAJOWA W 1905 R. (1952) - jednego z najbardziej znanych przykładów realizmu socjalistycznego, który Pągowska malowała wraz z K. Łada-Studnicką.
Obraz ten był jednak ewenementem w jej twórczości: od poetyki socrealizmu odeszła radykalnie i nieodwołalnie.

Tags: Internet autor mori_gda
Comments Off

Forum decoupage istnieje w sieci stosunkowo krótko, ale już widać, że kandyduje do miana najlepszego serwisu społecznościowego o tej tematyce. Za jego tworzenie zabrali się ludzie, którzy rozumieją potrzeby użytkowników sieci, oraz pasjonaci związani z branżą zdobień. Zapraszamy na Forum. Każdy znajdzie tutaj coś dla siebie.

Forum Decoupage to miejsce, gdzie wszyscy użytkownicy internetu mogą zapoznać się z tą techniką zdobienia przedmiotów. Zdobić można praktycznie każdy materiał, drewno, szkło, metal. Poprostu wszystko. Wystarczy tylko odrobina wyobraźni i kilka podstawowych materiałów. By rozpocząć przygode z decoupage nie trzeba nawet wiele inwestować. Wiekszość materiałów i tak masz już pewnie pod ręką.

Kolejnymi tematami jakie porusza forum to szydełkowanie, także zwolennicy takiej formy wypoczynku i przy okazji robienia pożytecznych rzeczy znajda coś dla siebie. Po co uczyć się na błędach, lepiej unikać błędów, które już kiedyś ktoś popełnił Jednym słowem, na pewno ktoś rozwikła problem, który Cię nurtuje.

Na forum każdy może pochwalić się swoimi pracami wykonanymi w technice decoupage , uzyskasz porady dotyczące zdobienia przedmiotów, jak również porozmawiasz na zupełnie luźne tematy. Na forum panuje przyjazna atmosfera.

Tags: Hobby i Rozrywka autor folitiged
Comments Off